Weer de eerste keer

Weer de eerste keer

Een nieuw stuk en een nieuwe rol. De eerste keer lezen, de eerste ‘echte’ repetitie. Het maakt niet uit hoe vaak ik al een andere rol heb gespeeld, die eerste keer dat ik een nieuwe rol speel is toch weer even spannend. Wie is deze nieuwe persoon? Hoe doet ze en hoe denkt ze? En dus ook vooral: hoe ga ik dat neerzetten? Gelukkig sta je er nooit alleen voor: de interactie met mijn tegenspelers en de aanwijzingen van de regisseurs, die natuurlijk het overzicht houden en zorgen dat het één geheel word. Iedereen heeft zijn eigen plek.

Die eerste keer spelen, dan weet je weer dat het echt een spel is. Ik had de tekst voor die avond al geleerd; het waren niet heel veel pagina’s en het speelt echt een stuk makkelijker. Hoe herkenbaar is het als dan iemand roept ‘hé, dat boekje zit toch meer in de weg dan je denkt!’ Daarbij wist ik dat de souffleuse aanwezig was. Ja, bij TIG hebben we niet alleen de luxe van een souffleuse tijdens de uitvoering, maar ze is er bijna alle repetities bij. En eigenlijk is dat ook juist wel logisch. Bij de uitvoering moet je het kennen, en heb je het ook al vaak eerder gedaan. Juist in het begin is de souffleuse belangrijk voor mij. Vlak voordat ik op moet zeg ik tegen mezelf: ‘je kunt het, je kunt het, je kunt het.’ Want als je het boekje in de hand houd, blijf je lezen. Zelfs al ken je het van achter naar voor, met het boekje erbij blijf je lezen. En dan weet ik: ben ik het even kwijt, dan is daar Annemieke. Die weet het altijd.

En dan begint het spel. Want het heet niet voor niets toneelspel. Doe ik het goed? Hoe spelen mijn tegenstanders (vooral degenen met wie ik nog niet eerder heb gespeeld)? Maar al snel voel ik vooral weer die bekende kick. Dit is waarom ik op toneel zit. Dit spel dat je in het begin een beetje tegen elkaar speelt, dan met elkaar en dan met zijn allen tegen de zaal. Na die eerste avond voel ik: dit komt goed. Leidse schouwburg 23 mei, here we come!

1 Response

  1. Hoi Sharon,
    Die spanning is de drager van bevlogen toneelspel. De kunst het spel zo te brengen dat het publiek de illusie heeft deel uit te maken van een gebeurtenis, en hier helemaal in opgaat. Het mooie van TIG is dat dat zo goed lukt. De ambiance van de schouwburg speelt hier natuurlijk in mee. Als publiek waan je je in de wereld die zich op het toneel afspeelt, zo dat je niet meer door hebt dat het een spel is!
    Toi, toi, toi

leave a reply