Wat een ervaring!

Wat een ervaring!

De dag is aangebroken. Ik heb mijzelf wat extra nachtrust gegund en kom rond een uur of twaalf aan in de Leidse Schouwburg. Via de artiesteningang natuurlijk, wat vandaag ben ik het die daar op de planken gaat staan. Bij het aanbellen wordt er gevraagd wie ik ben en het voelt toch een beetje als een wonder wanneer mijn naam en de toneelvereniging waarbij ik speel genoeg informatie blijkt te zijn om de magische deuren te openen. Een lange gang doorlopend met kriebels in mijn buik van enthousiasme. En plots, vanuit het niets, sta ik ineens op het podium met uitzicht op een prachtige, op dat moment nog lege zaal. Hier gaat het over acht uur dan echt gebeuren!

Ik zou de volledige acht uur voor de voorstelling wel op die plek, op het randje van het podium, voor een lege zaal kunnen doorbrengen maar er is nog werk aan de winkel, en daarbij zou ik ook enkel maar de mannen die ons fantastische decor op dat moment in elkaar aan het zetten zijn in de weg lopen. Tijd om aan de slag te gaan dus! Kort word ik rondgeleid in de gangen van de schouwburg die enkel de artiesten te zien krijgen. Ik voel me steeds meer een echte actrice en het stijgt een beetje naar mijn hoofd. Ik krijg te zien waar de greenroom is, de ruimte waar we voor de show nog lekker wat kunnen drinken en ontspannen (en de pot met drop die er staat leeg eten). Vervolgens word het toilet aangewezen, een ruimte die ik die dag bijzonder veel heb gezien (spanning werkt duidelijk op mijn blaas), en krijgen we de kleedkamers te zien. Een eigen kleedkamer! Goed, goed, ik moet hem delen maar alsnog. Er hangen zelfs krijtbordjes op de deuren zodat je je naam er op kunt schrijven! Ik ben dan ook, nog voordat ik iets anders heb gedaan, op zoek gegaan naar krijtjes om even goed aan te geven welke supersterren van deze dag in welke kamer verblijven. Ja, het stijgt een beetje naar mijn hoofd en ik krijg last van sterallures, maar ik vind het fantastisch!

tig kleedkamer bordje

Nadat ik zeker tien keer het hele gebied achter de schermen ben rond gerend en steeds weer nieuwe dingen ontdekte besloot ik dat het ook voor mij tijd werd om eens iets te gaan doen. Omkleden, grime en natuurlijk de generale repetitie. Omdat ik pas in het derde bedrijf, dus na de pauze, mijn entree op het toneel maak heb ik een lekker plekje in de zaal opgezocht: tweede balkon, eerste rij voor het podium. Dit om even te ervaren hoe hard ik eigenlijk moet praten om de hele zaal te bereiken. Hoe langer ik naar het spel van mijn medespelers kijk hoe meer de moed mij in de schoenen begint te zakken. En ook op het moment dat het mijn beurt is om voor de laatste keer te oefenen voor de echte voorstelling stel ik mijzelf flink teleur. Wat ging die generale repetitie slecht. Tijd voor een motiverende donderpreek van de regisseur die ons allemaal weer op scherp zet. Deze woorden hebben er zeker voor gezorgd dat wij extra ons best gaan doen om überhaupt applaus op het eind in ontvangst te durven nemen. En dan, dan is het tijd voor voedsel. Want van al die spanning, adrenaline en het oefenen krijgt een mens honger!

Met het grootste deel van de cast zijn we lekker ergens in de stad gaan eten en de sfeer aan tafel werd steeds gemoedelijker en we kregen er langzaam vertrouwen in. Wij zouden deze avond gaan knallen! Bij terugkomst in de schouwburg heb ik even een moment voor mijzelf genomen. Op de rand van het podium heb ik zeker tien minuten de lege zaal in gestaard in alle stilte. In minder dan twee uur zou Maurice, onze voorzitter, het welkomstwoord geven en dan is het showtime. Het gaat nu echt gebeuren. Mijn debuut als actrice. Mijn eerste ervaring op een echt groot podium. Ik ga het vanavond echt doen! Gek genoeg voel ik geen spanning. Ik ben volkomen rustig wanneer ik mij in mijn kostuum hijs en ook bij het bijwerken van de make-up voel ik geen kriebels in mijn buik. Ik heb er vertrouwen in. Het gaat helemaal goed komen.

rond een uur of acht krijgen we nog wat motiverende woorden en een succeswens van de regisseurs en dan kunnen we allemaal klaar gaan zitten achter het toneel. Natuurlijk wil ik helemaal niet stil zitten maar wil ik stiekem toekijken hoe de zaal volstroomt met mensen. het geroezemoes van achter het gordijn geeft een heerlijk gevoel. De mensen hebben er zin in, en dat motiveert. Op mijn buik ga ik op het podium liggen en ik til heel stiekem het gordijn een stukje van de grond zodat ik door een heel klein kiertje het publiek kan bewonderen. Wat zijn er veel mensen! Een heel andere aanblik dan de lege zaal van nog geen uur geleden. Ik word op mijn schouder getikt en meegenomen naar een klein kamertje aan de zijkant van het podium. Een kamertje waarin je uitzicht hebt op de zaal, zonder dat de zaal je kan zien. Een praktischer idee dan mijn lig-op-de-vloer-en-til-het-gordijn-op actie. Bij het zien van al die mensen komt de adrenaline vrij. Ik wil de vloer op! Ik wil mijn rol overbrengen. Ik wil iedereen laten zien wat wij met zijn allen het afgelopen half jaar hebben gedaan. En dan is het tijd. Het doek gaat open en de show is begonnen. Het is nu aan alle acteurs en actrices om hun eigen rol neer te zetten en uit te spelen.

Ik sta naast het podium te kijken wat er op het toneel gebeurd. Gelukkig staat er een televisiescherm waarop we alles goed kunnen volgen. En dan wordt het echt spannend. Met wat voor publiek hebben we te maken en komen de grappen goed over? Deze zorg is weg op het moment dat ik de zaal voor de eerste keer hoor lachen. Het gaat goed komen.

Voor mij is het lang wachten. Ik kan alleen maar toekijken wat er op het toneel gebeurd van achter het toneel en zie zo de voorstelling steeds dichter bij de pauze komen. De pauze... En daarna mag ik! Geloof me, je kunt beter de show openen dan dat je zo lang moet wachten tot je op mag. Als je er eenmaal staat gaat het als vanzelf. De tijd die je moet wachten is alleen verschrikkelijk. Het enige wat je kunt doen is toekijken en je zorgen maken over je eigen vermogen om je tekst te onthouden. Gek genoeg voel ik me nog altijd behoorlijk kalm. Ik heb er vertrouwen in dat ik dit kan en ik kan niet wachten om het toneel te bestormen.

In de pauze komen meneer en mevrouw Slotboom alle acteurs begroeten. Mevrouw Slotboom heeft het oorspronkelijke Duitstalige script van Ladysitter vertaald naar het Nederlands en meneer Slotboom is de schrijver van de serie Bruinsma's. Een hele eer dat zij dus komen kijken deze avond en ontzettend leuk om deze mensen te ontmoeten. Ze laten weten dat ze erg genieten van deze avond en dat geeft ons als team genoeg energie om er na de pauze een spetterend einde van te maken.

En dan is de pauze afgelopen. Het laatste bedrijf van deze avond. Het bedrijf waar ik mijn debuut maak. De derde scene is het mijn beurt. De regisseur schud me vlak voor ik op ga nog even flink door elkaar en spreekt me bemoedigend toe en op dat moment geloof ik het echt: Ik kan dit! Ik pak de deurklink vast, zwaai de deur open en... daar sta ik. Op het podium. Ik kijk snel de zaal in maar kan niet meer zien dan de eerste drie tot vier rijen, de rest is een groot zwart gat. Maar ik weet dat de mensen er zitten en dat zorgt voor een flinke dosis adrenaline. Mijn eerste zin komt er vloeiend uit en ik weet op dat moment zeker dat alles goed gaat komen. Het snel geïrriteerde trutje dat ik speel vindt haar weg en voor ik het weet moet ik al weer af. Wat ging dat snel! Nog even de laatste scene van achter het toneel bekijken en dan is het tijd om het applaus in ontvangst te nemen. Dit is ook het moment dat wél alle mensen in de zaal kan zien, en wat is dat een fantastisch gezicht. De zaal zonder mensen is imposant, maar een zaal vol met klappende en enthousiaste mensen geeft een onbeschrijfelijk gevoel. We hebben het echt gedaan, en het is goed gegaan! Vanaf het eerste balkon hoor ik een hoop lawaai. Wanneer ik opkijk zie ik mijn beste vriendinnen die er bijna voor zorgen dat het balkon van dit historische gebouw naar beneden stort. Dat is het moment dat ik mijn strakke gezicht kan loslaten en met een grote grijns op mijn gezicht weet dat ik deze avond kan herinneren als een groot succes. Ik krijg bloemen in mijn handen geduwd, zwaai nog een keer de zaal en in het doek gaat dicht. De hele cast begint elkaar te feliciteren en de vrolijke sfeer die er hangt groeit met iedere seconde. We hebben het gedaan, we hebben het gewoon met zijn alle geflikt! Snel wordt er een foto van de hele groep gemaakt en dan is het tijd om op te ruimen. Als de wiedeweerga sjouwen we de meubels van het decor naar achter en helpen we de mannen met het tillen van de stukken muur die tijdelijk de woonkamer van Maxime voorstelde. Iedereen kleed zich snel om, ruimt op, veegt aan en sjouwt mee zodat we snel naar onze familie en andere bewonderaars kunnen gaan die in de foyer op ons staan te wachten onder het genot van een een drankje.

Het moment dat ik mijn vrienden en vriendinnen, ouders, schoonouders en andere publiek zie krijg ik weer een grijns op mijn gezicht. Ik word geknuffeld, gezoend en gefeliciteerd. Ik krijg nog meer bloemen in mijn handen gedrukt en voel me bijna een echte ster. We praten wat na en dan is het voor onze gasten tijd om naar huis te gaan. Morgen weer een vroege dag. Maar dat geldt niet voor ons! Nou ja, dat van die vroege dag wel, maar op dat moment kan me dat niks schelen. Wij gaan als team met zijn allen nog wat drinken in de Roze Beurs. Nu hebben we afgesproken dat wat daar gebeurd, daar ook blijft dus ik zal niet in detail treden over wat we daar hebben besproken en gedaan, maar ik kan je wel vertellen dat het een groot feest was met veel gezelligheid en tevredenheid. De ontlading van een fantastische avond!

Na drie uur slaap moet ik de volgende dag toch echt opstaan. Dit kost me minder moeite dan ik dacht. Ik leef de rest van de dag, en waarschijnlijk deze hele week, in een roes van adrenaline, enthousiasme en geluk. Ik zit op een wolk en blijf hier nog even. Deze avond was top. Bedankt voor dit fantastische debuut met een waanzinnig publiek. Dit is zeker weten niet het laatste stuk waarin jullie mij hebben gezien!

 

 

 

3 Responses

  1. Wat een heerlijk geschreven stuk door een actrice die zeker door mag (dient te) gaan.

  2. Hoi Lizz,

    Wat een prachtig stuk. Wat fijn dat je er zo van genoten hebt!

    Liefs,
    Daphne

  3. Lieve Lizz,

    Door omstandigheden en je weet wel welke, nu pas in de gelegenheid om dit geweldige verhaal te lezen. Je kan niet alleen goed toneel spelen, maar je kan ook fantastisch schrijven. Ik heb weer zitten genieten!!! Bedankt!!!

leave a reply