Vrijheid in je spel

Vrijheid in je spel

We spelen dit keer geen komedie maar een thriller. Zoals je hebt kunnen lezen op de website is het een stuk van de bekende Agatha Christie. Dat vraagt dus ook een andere insteek voor ons spel. De sfeer is anders, de emoties zijn anders, de hele flow van het stuk is anders.

Het voordeel van komedie is dat de helft van het succes al is gedaan door de schrijver om het voor het publiek een leuke avond te maken. De grappen. Het spel maakt de grap van ‘gewoon grappig’ naar SUPER GRAPPIG. Maar in de basis is het al grappig. Hierdoor wordt komedie nog al eens af gedaan als makkelijk, maar het tegendeel is waar. Goede komedie is het moeilijkste wat er is. Dat wil zeggen, om van iets gewoon grappigs iets super grappigs te maken dus. Maar ja, in de basis is de helft van het succes al verzorgd door de schrijver. Niks ten nadele daarvan overigens.

Bij een thriller ligt dat anders. Want we zullen u, de bezoeker vanaf het begin tot het einde volledig in onze grip moeten hebben door ons spel. De schrijver, of in dit geval schrijfster, heeft ons de instrumenten gegeven om er een prachtig en spannende toneelavond van te maken. Maar komt je spel er niet uit, dan is het voor ons beiden geen succes. No pressure zoals ze in het Engels zeggen…

Die druk is er dus wel. We moeten in ons spel boven onszelf uitstijgen. Maximaal presteren om er een mooi theaterstuk van te maken. Het spel bepaalt hoeveel u het naar uw zin heeft. Dat is een mooie uitdaging die in ons verschiet ligt.

Hoe we dat gaan realiseren? Door ‘vrij spel’. Vrij spel betekent dat je loslaat dat je acteert. Je wordt het karakter, de personage, in plaats van dat je het speelt. Ik heb het al eens eerder genoemd: de tekst is voor de acteur een rode draad van het verhaal en een soort outline van het karakter. Als acteur ga je met die structuur aan de slag en maakt er je eigen karakter van door het vanuit jezelf te spelen, wat je vervolgens invult met de eerder genoemde tekst. Een circle of theater-life zogezegd. Dat is precies wat we moeten doen bij een stuk als deze.

De karakters die we neerzetten, is geen masker wat we voor ons houden, maar moeten we van binnen uit voelen. De moordenaar moet door het hele stuk in zich meenemen dat hij weet dat hij de moordenaar is, maar dat niet wil tonen aan de anderen. De anderen moeten oprecht de angst hebben dat een van hun huisgenoten de moordenaar kán zijn. Natuurlijk weten wij al wie de moordenaar is, maar dat moet je als het ware buitensluiten. Je speelt alsof het op dat moment voor het eerst plaats heeft gevonden.

Door vrij te spelen, dus los te laten dat je het speelt en een tekst opzegt, maar het te gaan voelen, diep van binnen je te gaan voelen als het karakter, is de enige manier waarop je dit soort theater geloofwaardig kunt neerzetten. Zoals bijvoorbeeld de grote Marlon Brando dat in The Godfather deed. Dat vergt oefening, inlevingsvermogen en teamwork. Laat dat nou precies datgene zijn waar we de komende maanden (en afgelopen maanden) mee bezig zijn.

No Comments Yet.

leave a reply