Nog een maand!

Nog een maand!

De tijd begint op te schieten. Nog een goeie maand en het is weer D-Day. Het ‘moment suprême’. Hoe het gaat? Goeie vraag. Het is altijd lastig om er een waardering aan te geven. Want het gaat aan de ene kant al heel goed, maar aan de andere kant is er ook nog een hoop te doen. Het is natuurlijk ook niet makkelijk. Het leren van de teksten, en dat combineren met de handelingen, de choreografie, je lichaamstaal, je houding, het spel als je niets te zeggen hebt, ga er maar aan staan!

En als je dat alles in ogenschouw neemt, dan gaat het echt al wel heel goed! Als regisseurs proberen we (Ben Cozijn en ik) niet alleen de spelers het overzicht te laten houden, maar zijn we ze ook aan het coachen. Om er nóg meer uit te halen dan er normaal gesproken in zit. We willen graag elke keer onze voorgaande voorstelling overtreffen, want ja, je bent zo goed als je laatste keer.

Denk niet dat deze coaching alleen voor de nieuwelingen geldt. Iedereen kan bijleren en kan inzichten krijgen die ze eerder nog niet hadden. Dus ook voor onze geroutineerde spelers is het hard werken.

En het organiseren van een voorstelling is natuurlijk niet alleen het repeteren van het spel zelf. Het programmaboekje moet gemaakt worden, de poster ontworpen, kleding moet uitgezocht worden, de kaartjes georganiseerd worden voor onze donateurs en spelers, en natuurlijk voor de losse verkoop. Het decor en de rekwisieten moet geregeld worden en met de Schouwburg afstemmen wat we graag willen die avond. Daar gaat nog enorm veel tijd in zitten die we buiten de woensdagen om doen en met elkaar moeten bespreken op de repetitie. Dus ja, zo’n avond is vaak zo voorbij. Het liefste zou ik door blijven gaan, maar om 22.30 uur is de koek bij iedereen natuurlijk wel op. En begrijpelijk. Het lijkt bijna op werken!

Maar het is niet voor niets. Al het werk levert zo veel moois op. Want hoe mooi is het dat we met deze groep vrienden een complete theatervoorstelling uit de grond stampen? Ik kan je zeggen, dat is een van de mooiste dingen om te doen. Een project met keiharde deadlines en een groep enthousiaste, hardwerkende deelnemers. Dat kan niet anders dan goed voelen. Ook al komen we niet altijd toe aan de dingen die we zouden willen doen op een avond, in the end, zijn we allemaal hard aan het werk om er wat moois van te maken, in welke hoedanigheid dan ook. En daar kun je niet anders dan trots op zijn!

No Comments Yet.

leave a reply