Het is weer gelukt!

Het is weer gelukt!

Het is 21 november 10.00 uur 's ochtends. Ik heb heerlijk uitgeslapen zodat ik goed voorbereid ben op de lange dag die nog komen gaat. Na een ontbijtje en een frisse douche zoek ik mijn spullen bij elkaar. Dat zijn er dit keer nogal wat, want ik ben vandaag inspicënte. Het is aan mij om alle attributen die nodig zijn voor het toneelstuk van vanavond te verzamelen, beheren en er voor te zorgen dat ze op het juiste moment op de juiste plek zijn. Bij een moordstuk best een uitdaging, want als er ook maar iets niet op de juiste plek ligt kan het onderzoek naar de moord volledig in de penarie lopen. Nadat ik alles dubbel heb gecheckt loop ik overbeladen met tassen naar de Leidse Schouwburg.

Bij binnenkomst maakt de schouwburg weer een imposante indruk op me. Ik moet zeggen dat de eerste keer een lege schouwburg binnenlopen natuurlijk een grotere indruk op me heeft gemaakt maar ook vandaag stelt het aanschouwen van een prachtige en nu nog lege zaal me niet teleur. De decorbouwers zijn al druk bezig met het opzetten van de muren en ook de meubels zijn al naar binnen gedragen en op het podium gezet. Langzaam druppelen de acteurs naar binnen en zegt iedereen elkaar gedag. Een licht gevoel van spanning is al te voelen. Met al mijn tassen loop ik achter het decor langs en stal ik langzaam alle attributen uit op de rekwisietentafel. Het koffertje, het wapen, de wiskeykaraf met glazen en meer van dat soort dingen. Daarna loop ik eens naar de kleedkamer om mijn jas op te hangen en om te kijken hoe het iedereen in de grime vergaat. Daar zie ik dat er pruiken worden opgedaan en dat iedereen met behulp van kleding en schmink veranderd in het karakter wat ze spelen. Het ziet er goed uit. Weer op naar boven.

Boven aangekomen zie ik dat de wanden van het decor bijna staan. Tijd om de meubels op zijn plek te zetten. Na wat tillen, schuiven en verplaatsen staat alles op zijn plek en kan ik ook de attributen alvast een plekje op het toneel geven. Rolstoel, karaf met wiskey die verdacht veel naar appelsap smaakt en meer van dat soort dingen vinden een plekje waardoor het er echt uit ziet als een woonkamer waar in wordt geleefd. Ik zet aan weerszijde van de coulisse nog wat klapstoelen neer waar de acteurs plaats op kunnen nemen en verzamel de spullen waarmee ze het toneel op moeten alvast bij hun stoel. Dat scheelt weer rennen. Met deze laatste handelingen ben ik klaar voor de generale repetitie. De laatste wand van het decor wordt aan het podium vast geschroefd en daarmee kunnen we met de laatste repetitie voor dit stuk beginnen.

Het eerste bedrijf zit ik rustig in de zaal te kijken, er is niets meer wat ik kan verzorgen in dit deel van het stuk en dus kan ik rustig genieten van hoe een echt Agatha Christie verhaal er vanuit de zaal van een zeer oude schouwburg uit ziet. Vlak voordat het tweede bedrijf begint snel ik me weer naar achter het podium zodat ik wat spullen kan verwisselen en weg halen voor het tweede bedrijf en ook voor het derde bedrijf geldt dat ik het een en ander van het podium haal, verplaats en tijdens het spelen aangeef aan de acteurs. Insipciënte worden is niet de reden waarom ik toneel ben gaan spelen, maar ik voel me heerlijk rustig, zonder stress of spanning, en ik vind het fijn dat ik op deze manier toch betrokken ben bij deze productie.

Na de generale repetitie krijgen we nog de laatste feedback van de regisseurs en is het tijd om te gaan eten. Met een groepje eten we snel een pizza en haasten ons daarna terug naar de schouwburg zodat de acteurs nog even langs de grime kunnen om hun schmink bij te werken. We verzamelen boven in de greenroom voor nog wat laatste motiverende woorden van de regisseurs en dan is het bijna zo ver. Snel lopen we nog naar beneden om heel stil het toneel op te gaan achter het gordijn zodat we het geroezemoes van de, zo te horen, enthousiaste zaal kunnen horen als extra motivatie voor deze avond en daarna is het echt zo ver. Ik check nog een laatste keer of alles op zijn plek ligt en ik echt niks ben vergeten en dan kan het doek open. We zijn begonnen!

Al tijdens het eerste bedrijf krijg ik een hartverzakking als blijkt dat een van de hoofdrolspelers de aansteker niet kan vinden die een mogelijke aanwijzing van de dader is. Ik weet toch zeker dat die er ligt denk ik nog bij mijzelf en de enkele secondes dat de aansteker niet gevonden wordt duren ineens veel langer. Uiteindelijk blijkt de aansteker gewoon op het toneel te liggen maar iets naar achter te zijn geschoven en dus kan het spel gewoon door gaan. Ik haal nog eens diep adem om dit stressmoment achter me te kunnen laten en volg achter de schermen via een televisie hoe het stuk verder verloopt.

Tijdens de pauze leg ik snel alle spullen klaar waar ze horen en loop dan even naar de foyer om de stemming van de bezoekers van ons stuk te peilen. Natuurlijk spreek ik ook even mijn mijn familie en kennissen en vraag ik wie zij denken dat de dader is. Slechts één van hen heeft het bij het juiste eind. Verder hoor ik van verschillende mensen dat ze vinden dat er indrukwekkend wordt gespeeld waarbij sommige acteurs echt boven zichzelf uit stijgen. Leuk om te horen! Dan gaat de bel, op naar de ontknoping.

Het laatste deel van vanavond gaat bijzonder snel. Hier en daar geef ik nog wat attributen aan en de spelers weten het stuk mooi af te sluiten waarbij de ontknoping voor veel mensen uit de zaal een verrassing blijkt te zijn. Tijd om applaus in ontvangst te nemen voor de spelers. Ik probeer zoveel mogelijk bossen bloemen in mijn armen te drukken en deel deze vervolgens aan alle medewerkers van vanavond uit. Gelukkig krijg ik wat hulp want mijn armen zijn niet groot genoeg. Nog een laatste buiging en het doek gaat weer dicht. Wat gaat zo'n dag toch snel!

Na afloop feliciteren we elkaar met de goede afloop en maken we een groepsfoto waarna we snel beginnen met afruimen. de acteurs kleding zich om en gelukkig hebben we een hoop vrijwilligers gevonden die even helpen met meubels sjouwen en decorstukken vasthouden terwijl deze worden losgeschroefd. Daarna drinken we nog wat met familie en vrienden die zijn blijven hangen in de foyer en uiteindelijk verplaatsten we ons feestje naar ons stamcafé om de goede afloop van weer een stuk te vieren. Het is ons weer gelukt!

1 Response

  1. Treffend!
    Het was weer formidabel hoe TIG wederom een prachtige productie heeft weten neer te zetten.
    En een belofte waarmaakte: het bleef tot de laatste minuut spannend!
    En de sfeer bij deze leukste club van de stad is zoals altijd: Tot Ieders Genoegen!

leave a reply