Het totaal van de som

Het totaal van de som

Anderhalve week geleden stonden we voor u in de Leidse Schouwburg met het mooie stuk Een vrouw moest verdwijnen. Ik hoop dat u er net zo van heeft genoten als wij. De complimenten die we naderhand van iedereen kregen zijn altijd leuk om te horen!

 

Een van de bezoekers vroeg me hoe dat nou toch werkt, het instuderen van zo’n rol. En dat was een hele goede vraag, want die horen we wel vaker. In het kort komt het hier op neer: oefenen, oefenen en nog eens oefenen! De rol die je speelt kun je eigenlijk opdelen in twee onderdelen. Aan de ene kant heb je de tekst. Die moet je van binnen naar buiten en andersom uit je hoofd leren. Eigenlijk zoals we vroeger op school woordjes leerden. Thuis aan tafel met je boekje de zinnen in je hoofd stampen. En daarbij natuurlijk ook mee leren wat je tegenspelers voor tekst hebben, zodat je weet wanneer je wat moet zeggen.

 

Aan de andere kant is er het spelen. Dat oefenen we altijd gezamenlijk, elke woensdagavond. Per productie zijn dat tussen de 17 en 20 weken. Daar krijgen we de aanwijzingen van de regisseur en spelen onze rol, samen met de teksten die we leren. Lichaamstaal, je plek op het toneel, de af- en opkomsten, en natuurlijk hoe je je tekst uitspreekt. En daar zit misschien nog wel een belangrijk onderdeel wat niet iedereen zich realiseert. Hóe je iets uitspreekt is sterk bepalend hoe het overkomt. Natuurlijk ondersteund met alle andere onderdelen, maar de intonatie is erg belangrijk. Je spreekt het om te beginnen niet uit alsof je het voorleest, het moet juist lijken alsof je het ter plekke staat te verzinnen – net als in het echte leven. Dus ondanks dat je weet wat je over 5 minuten gaat zeggen, en ook wat je tegenspeler tegen je gaat zeggen, je moet altijd doen alsof je het op dat moment voor het eerst hoort.

 

Als je je dit eigen weet te maken, heb je al een groot deel van je geloofwaardigheid te pakken. Want dan lijkt het ‘echt’ en niet ingestudeerd. Maar dat vergt oefening. Veel oefening.

 

Daarnaast is het belangrijk dat je zelf de verhaal lijn in je hoofd hebt zitten. Dan kun je van te voren dus bedacht hebben hoe je reactie moet zijn op je tegenspelers, maar ook verklaren waarom je de tekst zegt die je moet zeggen. De schrijver heeft er immers een bedoeling mee gehad!

 

Je snapt dat het dus veel dingen zijn die samen moeten komen als we in de Schouwburg staan. De teksten moeten we kunnen dromen, we moeten elkaar kunnen opvangen als iemand een black out heeft, je moet weten wat je plek is op het toneel in elke scene, je moet op je lichaamstaal letten, naar het publiek toespelen (dus niet met je rug naar het publiek staan als dat niet hoeft), je intonatie, de verhaallijn volgen, en dat vervolgens allemaal laten samen komen in je spel. Je snapt het al, dat doe je niet in een week. Daar is veel tijd voor nodig. Op de woensdagavond en vaak nog andere avonden thuis. En het leuke is, je ziet het dus ook elke week groeien. Tot het moment dat we ons weer klaar maken voor de schouwburg. Dat we het gevoel hebben: Ja. Het zit er in, laat het er nu maar uit komen. En dat doen we dan, met al onze energie en plezier. Op de maandag avond voor u in dat mooie theater. En zo is het tot ieders genoegen!

Maurice

Maurice Zondag is al meer dan 15 jaar gedreven amateur acteur en heeft in vele mooie producties meegespeeld. Hij is tevens voorzitter van de vereniging en kan op deze manier zijn passie voor theater nog beter invulling geven. Kijk hier voor een overzicht van alle andere spelende leden. Abonneer je op onze nieuwsbrief en mis niets meer!

No Comments Yet.

leave a reply