De week van Antoinette

De week van Antoinette

Door: Marianne van der Knaap - Webber

Zaterdag 11 februari 2017. Peter heeft mij de geschiedenis van Villa Antoinette en het Terweepark verteld. Het is de bedoeling dat ik Antoinette zal spelen. Ja, zeg ik, daar kan ik wel wat mee. Ik heb het script voor mijn neus. Het is wel een uitdaging, zoiets heb ik nog nooit gedaan. Maar leuk om te proberen, of nee, ik moet het doen natuurlijk, ik wil wel iets goeds neerzetten.

De voorbereiding.

Zondag : Repeteren in mijn uppie, de stok maakt een tikkend geluid op de vloer. Waarom drentel ik zo heen en weer? Ik zal aanstaande zaterdag op een verhoging staan, dat is geen podium. Dus oefenen in het stilstaan voor de spiegel. Wat een saai mens zie ik nu, eerst maar eens nadenken….

Maandag: Ik krijg een beeld bij Antoinette en schrijf het script naar mezelf toe. ‘s Nachts schrik ik wakker. Acteren, improviseren, presenteren, tekstkennis, inleven in een rol, geen regisseur, geen repetities, geen grimeuse, geen souffleuse. Geen souffleuse? Het mag dan geen grote rol zijn, ik heb nog maar een paar dagen de tijd, dus het is me and myself … Ik draai me nog maar eens om.

Dinsdag: Voor advies bij Anthon langs. Hij zegt: vraag om een lessenaar en blijf in je rol, kom morgen maar niet naar de repetitie . Vervolgens naar Hoppezak. Het groen past het beste bij Antoinette, maar de rok is kapot en de naaimachine op dit moment ook. Het werkrooster wordt aangepast, één van de medewerksters neemt de rok mee naar huis en zal hem ’s avonds repareren. Vrijdag klaar, klasse.

Woensdag en donderdag: er is iets veranderd aan het script. Ik heb weinig tijd, snel het script veranderen.Vrijdag: Grimedoos opgehaald. Naar Hoppezak om de kleding op te halen. Ook een brilletje gevraagd. Het knijpbrilletje knijpt mijn neus dicht, zo kan ik niet praten. Na lang zoeken tevreden met het goudkleurige exemplaar. Bij het Terweepark gekeken. Het is me nog niet duidelijk waar de locatie is, aan Peter vragen.

Zaterdag 18 februari : Claudet komt me grimeren. We kletsen en het loopt een beetje uit, vlug weg. In één van de huizen kan ik me verkleden. Ik heb een spiegel en een stoel in de kamer nodig, zeg ik tegen de gastvrouw. Die is er alleen boven, niet handig met die lange rokken zegt ze . Het is niet anders. Nog even naar het Terweepark , waar Peter druk bezig is. De locatie gezien, de looproute besproken. Snel terug naar het huis van de gastvrouw. Geordend verkleden zeg ik tegen mezelf. Het is een heel gedoe met het brilletje, de pruik en die kleding. Mijn mouwophouder knapt, het pootje van de broche is ook kapot. Dan maar niet, rustig blijven. Het is me and myself.

Ik had me aan Wendela voor willen stellen, zij heeft een emotionele band met Ramses Shaffy, terwijl ik doe alsof. Ik respecteer haar gevoelens en had haar willen vertellen dat ik een rol speel. Ze is er nog niet en ik maak me een beetje zorgen of ze het zal begrijpen.

De uitvoering

Als ik voor het optreden richting de verhoging door het parkje wandel, ben ik wie ik wil zijn: Antoinette. Een oude, maar nog levenslustige vrouw, met een tikkeltje zelfspot over haar leeftijd. Ze geniet van het plotselinge lentezonnetje en besluit meteen om vaker naar buiten te gaan. De mensen die foto’s staan te schieten zijn stadsgenoten. Ze kent ze niet, al meent ze in sommige iets bekends van vroeger te zien. Peter is iemand die organiseert, ze noemt hem jongeman. Ze is vandaag speciaal naar buiten gekomen om de mensen iets belangrijks te vertellen.

Haar villa is haar thuis, dus is ze vastbesloten er in te blijven wonen, ze heeft zelfs plannen voor de toekomst.

De rol

Toen Wendela vlak voor mijn optreden arriveerde en mijn handdruk beantwoordde wist ik dat ze me accepteerde. Ik haalde herinneringen op uit de tijd dat Ramses Shaffy in het Terweepark woonde. Ook nodigde ik de mensen uit om een keer langs te komen in mijn villa. Toen de mensen meeliepen naar de villa om de tuin te bekijken werd mijn rol groter omdat ik plotseling de villa kon betreden. Wat voelde het goed dat ik naar mijn slaapkamer kon gaan en de mensen vanaf het balkon kon toespreken. Uiteindelijk was de villa mijn huis en wilde ik Antoinette blijven zolang ik haar kleding droeg en er belangstellenden bij waren.

Het mooiste moment van de middag voor mij was de omhelzing van Wendela toen ik haar gedag zei: Het voelde als vriendinnen onder elkaar.

Als ik tevreden in mijn eigen kleding het huis uit loop denk ik: Dag Antoinette, je was een uitdaging en ik heb je een beetje onderschat, maar het was fijn je te leren kennen.

Marianne v.d. Knaap-Webber

No Comments Yet.

leave a reply