Connectie door vertrouwen

Connectie door vertrouwen

Wat maakt het nou dat we sommige voorstellingen wel mooi vinden en anderen niet? Natuurlijk, smaak speelt een belangrijke rol. De een houdt nou eenmaal niet van een genre wat een ander wel leuk vindt. Maar toch, zelfs al ben je fan van een genre, dan nog is het niet altijd even leuk of goed. Dan is er natuurlijk het verhaal, dat je aanspreekt of niet. Of, is het misschien wat anders?

Kort geleden ben ik op de Parade geweest in Den Haag en zag daar een theater voorstelling die zo absurdistisch was en mij in eerste instantie compleet niet aansprak. Een genre waar ik geen contact mee heb. En toch, ik heb gefascineerd zitten kijken, het raakte me, diep van binnen.

Het raakte me, omdat de spelers zo intens speelden, hun dynamiek zo goed wisten over te brengen, dat ik ondanks het genre geboeid was vanaf het eerste moment. Die dynamiek kwam tot stand door de manier hoe deze acteurs, een jonge man en vrouw, samensmolten in het stuk en zich als één over het toneel bewogen. Ze waren zo verbonden met elkaar, dat ze geliefden hadden kunnen zijn. Geliefden kunnen dat ook hebben, dat herkent u vast wel. Dat je je zo verbonden voelt met iemand dat het lijkt als of er een onzichtbaar koord tussen u beiden is gespannen. Of je nu bij elkaar bent of niet.

Deze twee jonge acteurs vertrouwden elkaar zo sterk in hun ‘zijn’ op het toneel, dat ze dat uitstraalden naar het publiek. Naar mij. En mijn buurman. En diens buurman of -vrouw. Met iedereen.

Vertrouwen is hetgeen nodig is om dit te kunnen. Het vertrouwen in elkaar op het toneel. Tijdens het spel. De chemie tussen de spelers noemen ze het wel eens. Je voelt elkaar aan, vangt elkaar op als het nodig is, je bent er voor elkaar.

Dat vertrouwen in elkaar ontstaat al tijdens de repetities. En is verbonden met iedereen die bij de productie betrokken is. Zo ook de regisseur. Als speler moet je blind kunnen varen op de aanwijzingen en het perspectief van de regisseur. Net als met je medespelers.

Wat gebeurd er als er geen vertrouwen is? Dan ontstaat er overcompensatie, worden de gebaren en bewegingen onnatuurlijk heftig, want je probeert uit alle macht het in je eentje te doen. Als onderdeel van een productie ben je niet in je eentje. Je doet dat met elkaar, maar elk onderdeel in die eenheid, elk individu moet de band met de ander voelen. Je moet je daarvoor open durven stellen. Kwetsbaar durven zijn. Want alleen dan kan vertrouwen de band scheppen, net als in het leven zelf.

Een dirigent van een groot bekend orkest vertelde me eens dat het is alsof je een klein vogeltje vasthoud in je hand. Knijp je te hard gaat het dood. Maar laat je het te los, vliegt het weg. Hij beschreef zijn vertrouwensband met zijn orkest. Hij maakte de verbinding met het orkest op basis van vertrouwen, om te zorgen, er op te vertrouwen, dat het de mooiste muziek kon laten ontstaan. Een prachtige vorm, die ook voor ons theatermakers geldt.

Het vertrouwen in elkaar, op en naast het toneel, en vooral tijdens het spel, schept een band die je met weinig andere contacten in je leven zult ervaren. Zodat wij onze dynamiek, ons vertrouwen kunnen uitstralen naar u, ons publiek. En op die manier onze mooiste vorm van theater met u kunnen delen. Voor u, en met u!

Maurice

MAURICE ZONDAG IS AL MEER DAN 15 JAAR GEDREVEN AMATEUR ACTEUR EN HEEFT IN VELE MOOIE PRODUCTIES MEEGESPEELD. HIJ IS TEVENS VOORZITTER VAN DE VERENIGING EN KAN OP DEZE MANIER ZIJN PASSIE VOOR THEAER NOG BETER INVULLING GEVEN. RESERVEER KAARTEN VOOR ONZE VOLGENDE VOORSTELLING

No Comments Yet.

leave a reply